امکانی در پنل بیان وجود داره بنام فهرست دنبال کنندگان، بنده یکی از مخالفان سرسخت این امکان بوده و هستم. تنها هم مختص به این سرویس نیست، در هر جایی که این امکان باشه حس خوبی نسبت بهش ندارم.

اوّلین دلیل سرکش شدن و یا تضعیف روحیه نویسنده هست. شاید خیلی ها متوجّه این نکته نشن امّا تعداد دنبال کننده های اونها چه کم و چه زیاد، روی رفتار اونها تاثیرات منفی گذاشته که شاید خودشون هم باخبر نباشن.

دوّمین دلیل به وجود اومدن فضای تبادلی برای دنبال کردن و دنبال شدن هست. با تبادلی شدن، به مرور از کیفیت مخاطبین کم می شه و فقط یک کمیت می مونه که وبلاگ رو به سمت شبکه های اجتماعی مثل اینستاگرام سوق می ده.

سوّمین دلیل، متاثرشدن از حضور دنبال کننده هاست. خیلی وقت ها کِیفِ نوشتن میاد سراغت و چندین پاراگراف هم با عشق می نویسی امّا همین که می خوای روی دکمه انتشار کلیک کنی یک سری از دنبال کننده ها میان جلو چشمت که یا با چکیده ی مطلبت مخالفن و یا احساس می کنی به اونها بر می خوره. پس از نوشتن منصرف می شی و کل مطلب رو پاک می کنی.

چهارمین دلیل، بالارفتن سطح توقعات نویسنده هست. طرف مطلب می نویسه امّا احساس می کنه در حد تعداد دنبال کننده هایی که داره مطلبش بازخورد یا بازدید نداشته. بخاطر همین غُر می زنه، علنا مخاطب رو به سمت نظردادن ترغیب می کنه، تصمیمات از سر احساس می گیره مثل خداحافظی و یا حذف وبلاگ و امثالهم که هیچ کدوم خوب نیست.

پنجمین دلیل، به وجود اومدن احساس نیاز هست. شاید خیلی از دنبال کننده ها اصلا نظری هم برات نذارن و یا اونها رو نشناسی امّا وقتی به لیست دنبال کننده ها می ری یه سر به وبلاگ اونها می زنی و ممکنه متاثر از فضای تبادلی یا حتّی از روی اشتیاق بعضی از اونها رو دنبال کنی که باعث گرفته شدن وقتت بشن.

ششمین دلیل، وجود دنبال کننده های مخفی هست که باعث می شه تفکرات شکاکانه ای به سراغ آدم بیاد. قبلا هم در مطلبی اشاره کردم. علمِ به این که دنبال کننده مخفی داری و با مدرک هم می بینی حس بدی رو بهت منتقل می کنه. خیلی از وبلاگ ها تو سرویس های مختلف هم دنبال کننده مخفی دارن امّا نویسنده چون از وجود اونها آگاه نیست می تونه راحت تر بنویسه.

هفتمین دلیل، سخت شدن قطع دنبال بخاطر یک سری مسائل احساسی مثل این که طرف از دستم ناراحت می شه و پیش خودش چه فکری می کنه و این حرف ها!

و شاید دلایل دیگه که فعلا به ذهنم نمی رسه...

البته نمی شه محاسن این امکان رو نادیده گرفت ولی برای شخص بنده، این امکان یه جورایی منسوخ شده. بلطف خدا با توجّه به قولی که به خودم دادم از 11 فروردین هم نگاهی به لیست دنبال کننده هام نکردم امّا حقیقتا بعضی وقتا شیطنت می کنم و تعداد رو چک می کنم که فکر می کنم با مکتوب شدنش، این مورد هم دیگه این اتّفاق نیفته و خیلی راحت تر می نویسم :)

گاهی وقتا سَری به وبلاگ های بروزشده بلاگفا می زنم، آمار بروزشده ها خیلی خیلی بیشتر و باکیفیت تر از بیان هست. احساس می کنم کاربرای بلاگفا مثل بیانیها اسیر امکانات بالاتر نشدن و چون لیست دنبال کننده هاشون هم نمی بینن خیلی راحت می تونن هر وقت عشقشون کشید مطلب بنویسن و برن پی زندگیشون.

همین دلایل برای شخص بنده، کافی بود! شاید هر یک از مخاطبین عزیز، دیدگاه های مختلفی داشته باشن و در قالب نظر ارسال کنن. اگر نظری شامل تفکرات شما بود پاسخ داده نمی شه چون تفکر شماست و بنده هم تفکرم رو بیان کردم.

در نهایت، خیلی ها علّت سوت و کوری بیان رو ضعف مدیریت و یا کمبود وقت می دونن، امّا بنده اعتقاد شدیدی دارم که علاوه بر موارد ذکرشده، موضوع تبادلی بودن و حس کردن افرادی کنار دستت وقتی مطلب می نویسی بی تاثیر نیست در این سکوت و سکون!!