۱۴ مطلب با موضوع «وبلاگ نویسی :: حرف دل وبلاگی» ثبت شده است.

نمی‌دونم همچین چیزی رو می‌شه جاهای دیگری از فضای سایبری پیدا کرد یا نه امّا بنظرم وبلاگ و وبلاگ‌نویسی، نمایانگر واقعیِ دغدغۀ افرادِ وبلاگ‌نویس هست. یکی دغدغۀ درس و کنکور داره، یکی دغدغۀ لایک و دیده‌شدن داره، یکی می‌خواد خودشو خالی کنه، یکی دغدغۀ باقیات و صالحات داره، یکی اوج دغدغه‌ش اینه که هرجا رسید عررررررر و جررر رو به کرّات و با تعداد "ر"هایِ مساوی بگه، یکی می‌خواد کمک کنه، یکی می‌خواد مشورت بگیره، یکی می‌خواد به هر طریقی اعلام وجود کنه، یکی دنبال نیمه گمشده‌ش هست، یکی می‌خواد درآمد کسب کنه و و و

شاید بخاطر همینه که انقدر وبلاگ‌نویسی رو دوست دارم. حداقلش آدما به اندازۀ فضاهای دیگه، از خودشون و دغدغه‌هاشون فاصله نگرفتن.

یه سوال داشتم از هرکسی که این مطلب رو می‌خونه، ممنون می‌شم جواب بدید:

تعریف شما از خوشبختی چیه؟ بنظرتون برای اینکه احساس خوشبختی کنید، چی و یا چه چیزهایی رو باید داشته باشید؟ اصلا بنظرتون خوشبختی یه چیز ذاتی هست یا باید به دستش آورد؟

و از همه مهمتر، الان احساس خوشبختی می‌کنید؟


+ نظرات بدون تایید و جواب؛ پیشاپیش تشکر :)

اعتراف می‌کنم خیلی جاها خودمو نادیده می‌گیرم، اصلا نادیده که چه عرض کنم له و په می‌کنم فقط بخاطر حرف و عکس‌العمل دیگران. امّا سال به سال که می‌گذره و تجربه‌م توی وبلاگ‌نویسی بیشتر می‌شه فقط به این نتیجه می‌رسم که اوّل خودم. شاید خودخواهانه و یا مخاطب‌پرون بنظر برسه امّا مطمئنم وقتی علایق و وسواس‌های خودمو توی وبلاگ لحاظ کنم، ناخودآگاه به دل چند نفر دیگه هم می‌شینه. این وسط قطعا وجود دارن افرادی که با من و افکارم مخالفن که یه چیز کاملا طبیعی هست امّا نباید باعث بشه از اصولی که با رعایت‌کردنش لذّت می‌برم، کوتاه بیام.

ایلان ماسکِ تسلاییِ ثروتمند یه کلیپ از محقق‌شدنِ آرزوش توی یوتیوب به اشتراک گذاشته، آرزوش هم خیلی کوچیک بوده در حد پرواز ماشین قدیمیش دور زمین :| امّا همین کلیپ تعداد لایک و دیس‌لایک‌های دیدنی‌ای داره پس موافق و مخالف همیشه وجود داره که بنظرم دلبستن یا جبهه‌گرفتن نسبت به هرکدومش اشتباهه.

خب از اونجایی که هر از مدّتی شاهد بحث‌هایی هستیم در مورد برتری سرویس بلاگفا یا بیان، هوس کردم یه مطلبی رو در این مورد بنویسم. اوّل خدمت اون دسته از عزیزانی که کاربرای یه سرویس رو برتر و یا پایین‌تر از سرویس مقابل می‌دونن عرض کنم که با این دیدگاه کاملا مخالفم. وقتی چنین بحث‌هایی مطرح می‌شه یاد بحث‌های نژادپرستانه‌ای مثل ایران و افغانستان میفتم که بعضی از ایرانی‌ها خودشون رو برتر و بالاتر از افغانستانی‌ها می‌دونن و حقیقتا موندم چطور به این نتیجه رسیدن و انقدر مطمئن هم بیانش می‌کنن 🤔
این روزها مدام سوالی ذهنم را درگیر می کند، تَهِ 2 کار همیشگی که انجام می دهم می رسم به یک سوال: که چه؟

مطلب می نویسم، که چه؟ فکر نمی کنی آن بندۀ خدایی که مطلبت را می خواند فقط وقتش هدر می رود؟
مطلب می خوانم، که چه؟ نمی شود بروی و همان کتاب های نیمه و نصفه مطالعه شده ات را کامل کنی؟

شما را نمی دانم امّا خودم احساس می کنم تبدیل شده ام به یک بندۀ بی معرفت، بنده ای که هر آنچه هست و هر آنچه دارد از خدایش است امّا اصلا حواسش نیست خیلی از همین حرف های وبلاگی را دوستانه تر و بدون سانسور می تواند به خدایش بگوید و وقت خلق خدا را هم نگیرد.
پیرو یکی از مطالب، از کاربر محترمی دیدگاهی بصورت خصوصی دریافت کردم که پرسیده بود همسرت در جریان هست که وبلاگ داری؟ و گفت اگه می دونه با جواب دادنِ شما به دیدگاه خانم ها مشکلی نداره؟
پاسخی به اون کاربر محترم دادم امّا واقعا این سوال منو به فکر فرو برد! سوالی که هر وبلاگ نویسِ علاقه مندی باید بهش فکر کنه. اگه عشق و علاقه ای به وبلاگ نویسی شکل بگیره قطعا مجرّدی و متاهّلی رو نمی شناسه! عطشِ نوشتن که بیاد سراغت هر جوری که شده سری به پنل مدیریت وبلاگت می زنی و در حد یکی دو پاراگراف هم که شده می نویسی و می ری پی زندگیت. امّا این وسط قطعا عزیزانی نظراتی رو برات می فرستن که لابلای اونها، حداقل یکی دوتا از اونها جنس مخالفت هستن.
فهرست دنبال کنندگان

امکانی در پنل بیان وجود داره بنام فهرست دنبال کنندگان، بنده یکی از مخالفان سرسخت این امکان بوده و هستم. تنها هم مختص به این سرویس نیست، در هر جایی که این امکان باشه حس خوبی نسبت بهش ندارم.

اوّلین دلیل سرکش شدن و یا تضعیف روحیه نویسنده هست. شاید خیلی ها متوجّه این نکته نشن امّا تعداد دنبال کننده های اونها چه کم و چه زیاد، روی رفتار اونها تاثیرات منفی گذاشته که شاید خودشون هم باخبر نباشن.

دوّمین دلیل به وجود اومدن فضای تبادلی برای دنبال کردن و دنبال شدن هست. با تبادلی شدن، به مرور از کیفیت مخاطبین کم می شه و فقط یک کمیت می مونه که وبلاگ رو به سمت شبکه های اجتماعی مثل اینستاگرام سوق می ده.

یک سری واقعیت از دنیای وبلاگ نویسی رو مجرّب خدمتتون عرض می کنم:
  • شاید فقط 1 درصد افراد بتونن واقعا از فضای وبلاگ نویسی دل بکنن و واقعا به این دنیا برنگردن، حتّی اگه مطلب ننویسن بصورت مخفیانه وبلاگ هایی رو دنبال می کنن یا بهتره بگیم حداقل یه روزی دوباره بر می گردن.
  • هر کسی حداقل یک بار وبلاگش رو حذف کرده!
  • بچه بازی، پست های یک کلمه ای نهایت یک خطی، کپی پیست و امثالهم جزو سوابق هر وبلاگ نویسی هست امّا به مرور این مسئله با توجه به گذر زمان کمرنگ می شه. بدا به حال کسایی که بعد از بزرگ شدن هم همچنان این کارشون رو ادامه می دن.
کپی رایت نقل بلاگ
عزیزی توی نظری دعا کرد که خدا به وبلاگت برکت بده، خوشحال شدم از دعای قشنگش امّا آنچنان نفهمیدمش! امّا بعد از مدّتی فهمیدم با وجود بازدیدکننده و دنبال کننده های خیلی کمی که دارم یه حس خوب توی وبلاگ همیشه وجود داره که فراتر از آمار و ارقام هست و بسی لذّت بخش :) خدا رو شکر، ایشالا که خدا به وبلاگ هممون برکت مضاعف بده :)
خب هدف از ارسال این مطلب اینه که در مورد کپی رایت نقل بلاگ توضیحاتی بدم چون بهرحال عزیزانی دارن از آموزش ها و یا قالب های نقل بلاگ استفاده می کنن.
حقیر بعد از تصمیمی که در مطلب گذشت از قانون های منطقی گرفتم، حقیقتش وارد فازی از بی خیالی شدم و هیچ سخت گیری نکردم که خدایی نکرده باعث نشم کسی از روی ندانستن، مرتکب کار اشتباهی بشه و نارضایتی شخص بنده گریبان گیرش بشه. امّا این تصمیم رو مکتوب می کنم که ماندگار بمونه
عوامل ماندگاری یک وبلاگ

توی این سال ها به عنوان مطلب یعنی "عوامل ماندگاری یک وبلاگ" زیاد فکر کردم، از طرفی وبلاگ ها و وبلاگ نویس های سابقه دار هم مرور شد و به یک سری خصوصیاتِ تقریبا مشترک رسیدم. همچنین کسانی که تا تقی به توقی می خوره و اقدامات نامناسب مثل حذف وبلاگ و یا خداحافظی انجام می دن هم بررسی کردم و خصوصیات اونها یه جورایی برعکس وبلاگ نویس های سابقه دار هست.